Arapça fāˁila(t) vezni

Fāˁilin dişil biçimi bazan eylemi yapan bir dişiyi (hāmile, fāhişe, kātibe, rāhibe), fakat daha çok cansız bir nesneyi veya bir kapasiteyi ifade eder (ˁārıza, dāire, hātıra, māniˁa, nātıka, sābite, sāniye, şāyiˁa, vākıˁa). Geç Osmanlıcada bu vezin, Fransızca feminen sıfatların soyut ad olarak kullanılması kuralına paralel olarak, Batı dillerinden çeviri yoluyla yeni sözcükler türetmekte kullanılmıştır: ˁābide “monument”, ˁāhize “récepteur”, fācia “tragédie”, gāita, hāfıza, kāime, sālise, zābıta…