Türkçe +A ekiyle yapılan kelimeler

Fiilin mazi köküne eklendiğinde edilgen fiil-sıfatı (perfect/passive participle) üretir: āşufte “yoldan çıkmış”, avīze “asılmış”, bende “bağlanmış, bağlı”, guzīde “seçilmiş”, nā-dīde “görülmemiş”, ser-gerde “başı dönmüş”, taχte “biçilmiş”, zāde “doğmuş”, zede “darbe yemiş”. Eylem adına ve sıfata eklendiğinde nesne adı üretir; nesne adına eklendiğinde “o nesneye benzer nesne” anlamı verir: hafta “yedili süre”, pāye “ayaklık”, pence “beşli şey, el”, şīre “meyve sütü”, zebāne “dil gibi şey, terazi dili”. Orta Farsçada bu ek +ag veya +ak şeklinde yazılır. 10. yy’dan önce Arapçaya geçmiş olan Farsi sözcüklerde genellikle +ac ve nadiren +ak (revāc, firūzac, enmüzec, kūsac “köse”; būtak “pota”, revāk “koridor”), Ermeniceye alınmış olan sözcüklerde +ag yazım

Eski Türkçe

ara, erte, gece, göre, yaka, yaya, yine, yöre

Türkiye Türkçesi

çapa, çevre, öte, sapa, yara, yaygara

Yeni Türkçe

dize, doğa, evre, ilke, karmaşa, kayra, sığa, süre