uçmak

uç|mak

<< ETü uç- 1. düşmek, ölmek, 2. teyeran etmek, havada yol almak, uçmak

uçmak

ETü: [ Kaşgarî, Divan-i Lugati't-Türk, 1073]
uçmak: al-canna ETü: [ Kutadgu Bilig, 1069]
soluŋdın tamu ornu uştmaχ oŋ ol [solunda cehennem konağı, cennet sağdadır] [ Nasırüddin Rabguzi, Kısasü'l-Enbiya, 1310]
uştmāχ ... uşmāχ [ Erzurumlu Darir, Kıssa-i Yusuf terc., <1377]
yapdılar uçmağa beŋzer bir sarāy [ Evliya Çelebi, Seyahatname, <1683]
şehīdlerin cennet uçmağı seyrānıdır

<< ETü uştmaχ/uçmak cennet Sogd ˀwştmğ Hıristiyan ve Maniheist inançlarda cennet (≈ OFa vahişt a.a. ) Ave vahişta- ahū- kusursuz-varoluş, Zerdüşt inancında bir kavram

 bihişt

Not: Hıristiyan veya Maniheist mitolojiden muhtemelen M 8. veya 9. yy'da ödünç alınan kavramın Türkçe uç- fiiliyle ilgisi yoktur. Barth sf. 1399-1402. • Kutaḏġu Bilig'in üç yazmasında uştmaχ, uştmak ve uçmak yazımları kullanılmıştır.


20.08.2017