ekmek

ek|mek

Eski Türkçe ek- "(tohum) serpmek" fiilinden evrilmiştir.

ekmek
Tarihçe (tespit edilen en eski Türkçe kaynak ve diğer örnekler)

Eski Türkçe: [ Uygurca Maniheist metinler, 900 yılından önce]
ötmek [ekmek] Eski Türkçe: [ Kaşgarî, Divan-i Lugati't-Türk, 1073]
etmek: al-χubz [ekmek] (...) ötmek [ekmek, üç ayrı yerde] (...) epmek [ekmek, Oğuz ve Kıpçakların bazılarında] Kıpçakça: [ Codex Cumanicus, 1303]
ötmek est panis sed ötmäkči est ille qui fecit panem ['ötmek' ekmektir, 'ötmekçi' ekmek yapan kişidir] Türkiye Türkçesi: [ Meninski, Thesaurus, 1680]
etmek vul. ekmek: Panis. Türkiye Türkçesi: [ Ahmed Vefik Paşa, Lehce-ı Osmani, 1876]
ekmek: Aslı ütmek ki, ütülenmiş, ateşe gösterilmiş hamur.

Köken

Türkiye Türkçesi etmek "ekmek" sözcüğünden evrilmiştir. Türkçe sözcük Eski Türkçe aynı anlama gelen ötmek veya etmek sözcüğünden evrilmiştir. Bu sözcük Eski Türkçe üt- "ateşte kızartmak" fiilinden Eski Türkçe +(A)mAk ekiyle türetilmi olabilir; ancak bu kesin değildir.

Ek açıklama

Türkiye Türkçesi etmek biçimi 17. veya 18. yy'a dek egemendir; 19. yy'da tek tük görülür. Ses değişiminin nedeni açık değildir.

Benzer sözcükler

ekmeğinden etmek, ekmek arası, ekmek ayvası, ekmek kadayıfı, ekmek parası, ekmekçi


25.05.2015