adamcıl

ada|mak

<< ETü atā- ad vermek, söz vermek, söz kesmek, çağırmak ETü āt isim +(g)A-

adak

TTü ada- söz vermek, söz kesmek +Uk

adale

Ar ˁaḍala(t) عضلة z [#ˁḍl faˁala(t) ] kas ≈ Ar ˁaḍal عضل ztarla faresi

adalet

Ar ˁadāla(t) عدالة z [#ˁdl faˁāla(t) msd.] adillik, hak gözetme Ar ˁadala عَدَلَ zdenk idi, oran ve ölçülü idi, adil idi

adam

Ar ādam آدم z [#Adm] 1. insanların atası, Adem, 2. insanoğlu İbr ˀādām אָדָם za.a. ≈ İbr ˀadāmā אֲדָמָה ztoprak, yer

adamcıl

"insan yiyen" [ anon., Ebâmüslim-nâme terc., <1500]
gide gide ādemcil olup bu kadar çoban öldürdi "insandan kaçan, yabani" [ Ahmed Vefik Paşa, Lehce-ı Osmani, 1876]
ādemcil: Gayrı munīs, merdümgirīz. "aşırı yakınlık gösteren" [ Şemseddin Sami, Kamus-ı Türki, 1900]
ādemcil: (...) ifrat-ı ünsiyetten insanın üzerine gelen.

TTü ādam insan +çIl

 adam

Not: Aslen "insan yiyen" demek iken anlamın zıddına dönüşmesinin ipuçları 19. yy sonlarında görülür. YTü insancıl sözcüğünde +cIl eki keyfî bir anlamda kullanılmıştır.


01.06.2015
adana

öz Adana kent adı

adap

Ar ādāb آداب z [#Adb afˁāl çoğ.] görgü kuralları Ar adab أَدَب z [t.] görgü, terbiye

adapte

Fr adapter uyarlamak << OLat adaptare bir şeye uydurmak, tatbik etmek Lat ad+ aptare [den.] a.a. Lat apiō/apiscor, apt- bağlamak, iliştirmek, uydurmak

adaş

TTü ad +dAş

adavet

Ar ˁadāwa(t) عداوة z [#ˁdw faˁāla(t) msd.] düşmanlık Ar ˁaduww عَدُوّ zdüşman Ar ˁadā عدا z1. öte geçti, 2. öç besledi, düşman idi