çalpara

çalık

<< OTü-KT çalık 1. vurulmuş, darbe almış, 2. cin çarpmış, deli, 3. boyalı, alaca ETü çal- vurmak +Uk

çalım

TTü çal- vurmak +Im

çalış|mak

<< ETü çalış- vuruşmak, mücadele etmek ETü çal- vurmak, darp etmek +Iş-

çalıştay

TTü çalış- +tAy

çalka|mak

OTü-KT çalık çok sıçrayan, haşarı, oynak +(g)A- ETü çal- vurmak, çarpmak +Uk

çalpara

[ anon., Ferec ba'd eş-şidde, <1451]
andan çārpāre eline alup çaldı vü oynadı [ Ahmed Vefik Paşa, Lehce-ı Osmani, 1876]
çalpara: çārpāre [galatı]. Dört parça, ağaçtan zil gibi şakşak. "... bir tür yengeç" [ Cumhuriyet - gazete, 1991]
böcek, karides, yengeç, pavurya, çalpara, ayna, mürekkep balığı

Fa çār-pāra چار پاره z1. dört parça, 2. dört parçalı köçek zili, kastanyet

 çehar, pare

Not: Güncel kullanımda 1. iki parçalı orkestra ziline, 2. kapağı orkestra ziline benzetilen küçük metal tencereye de çalpara adı verilir.


11.02.2019
çam

Ar şamˁ شَمْع z [#şmˁ] mum, reçine

çamaşır

Fa cāma-şūy جامه شور zgiysi yıkayan, çamaşırcı § Fa cāma جامه zgiysi Fa şūy شوى/شور zyıkayan (Fa şustan, şūy- شستن, شوى/شور zyıkamak ≈ Ave χşaud- su akmak ≈ Ave χşudra su )

çamur

<< OTü çamur balçık << ETü *çalmur/*çalpmur ETü çal-/çap- çalmak, çamurla sıvamak +mUr

çamurcun

§ TTü çamur ETü *çin kuş

çan

<< ETü çaŋ darbe ile ses veren metal veya ahşap alet ≈ Çin zhōng za.a. ≈ OFa çang a.a.