çakal

çağla|mak

<< ETü çaġıla-/çoġla- (akarsu) sesli akmak ETü (onom) çağ/çaw/çoğı ses +lA-

çağlayan

ETü/TTü çağıla- ses etmek, şakırdamak, bağırmak +(g)An ETü (onom) çağ/çaw ses, avaz +lA-

çağrışım

TTü çağrış- +Im

çak

onom darbe sesi, kırılma sesi

çak|mak

<< ETü çak- (sesli olarak) vurmak, darp etmek, kesmek

çakal

[ Mesud b. Ahmed, Süheyl ü Nevbahar terc., 1354]
çaḳal sözine aldanup şindi uş / sığır bigi ġāfillik olmaya χoş

Fa/OFa şaġāl شغال zköpekgillerden yırtıcı bir hayvan ≈ Sans śr̥gāla/sr̥kāla शृगाल za.a.

Not: Avrupa dillerine Türkçe veya Farsçadan geçmiştir. İng jackal, Fr chacal, İt sciacal (a.a.) biçimleri ancak 17. yy ilk çeyreğinden itibaren görülür. Erm şnkayl շնգայլ veya şnakayl (a.a.) 19. yy'a aittir.

Benzer sözcükler: çakal eriği, çakallık


11.06.2018
çaker

Fa çākar چاكر zkul, bende, hizmetkâr

çakı

≈ Fa çāḳū چاقو zher türlü bıçak <? ETü çak- vurmak

çakıl

TTü çak- şakırtıyla vurmak +Il

çakır

<< ETü çakır/çakrı 1. alaca renk, alaca mavi, 2. doğana benzer yırtıcı kuş ETü çak- harelemek

çakırkeyif

§ TTü çakır şarap (<< ETü çaġır a.a. ) TTü keyif