Nişanyan Sözlük - Çağdaş Türkçenin Etimolojisi Nişanyan Sözlük - Çağdaş Türkçenin Etimolojisi

çalpara

çal|mak

<< ETü çal- 1. (sesli olarak) vurmak, darp etmek, 2. ses etmek, 3. boya vurmak, alaca kılmak, harelemek

çalpara

[ anon., Ferec ba'd eş-şidde, <1451]
andan çārpāre eline alup çaldı vü oynadı [ Ahmed Vefik Paşa, Lehce-ı Osmani, 1876]
çalpara: çārpāre [galatı]. Dört parça, ağaçtan zil gibi şakşak.

Fa çār-pāra چار پاره z1. dört parça, 2. dört parçalı köçek zili, kastanyet

 çehar, pare


22.12.2014